Κυριακή 1 Μαΐου 2011
Κάτι απλό, κάτι λιτό να σε θυμίζει ...
2:22 μ.μ. | 
Αναρτήθηκε από
Ανεμοσκορπίσματα
Κάθε μου βήμα κι ένα ακόμα παραμύθι
Κάθε μου σκέψη μια ακόμα ευτυχία
Έτσι με έπλασες να ζω μέσα στη λήθη
Κι εγώ το δέχτηκα χωρίς αμφιβολία....
Μα ξέρεις κάποτε κι ο λήθαργος τελειώνει
Και τότε όλοι παίρνουν ότι τους αξίζει
Το μόνο που έμεινε, το σ'αγαπώ σκοτώνει
Κάτι απλό, κάτι λιτό να σε θυμίζει....
Δεν με πειράζει πλέον τ'ασπρόμαυρο του κόσμου
Τα χρώματα μου εγώ τα κρύβω στην ψυχή μου
Τι κι αν τ'απέκτησα μαζί σου πλέον φως μου
Ουράνιο τόξο η μοναξιά μες τη ζωή μου....
Μα δεν τελειώνει η αγάπη μ'ενα αντίο
Είναι ταξίδι που το άπειρο αγγίζει
Κι αυτό που μένει για πάντα ενώνει εμάς τους δύο
Κάτι απλό, κάτι λιτό να σε θυμίζει....
Ετικέτες
Παρασκευή 4 Μαρτίου 2011
Στιγμες....
Ειναι στιγμες που θελω να απομακρυνθω απ'ολους και να χαθω στο δικο μου κοσμο...Εκει που παντα ξερω οτι ανηκω,και παντα θα ανηκω χωρις να χρειαζεται να εξηγησω
σε κανεναν το γιατι...
Ειναι στιγμες που δεν αντεχω την πραγματικοτητα τους και που με τρομαζει καθετι που εχει σχεση μ'αυτη...
Βλεπεις στην πραγματικοτητα,πληγωθηκα,εχασα ανθρωπους,βιωσα την προδοσια σαν εσχατη τιμωρια...
Μα εγω δεν εφταιξα πουθενα...Το ξερω...Οσο και να ακουγεται εγωκεντρικο...Δεν θυμαμαι να προδωσα κανεναν...
Χαριστηκα μα δεν μου χαρισαν τιποτα...Οτι κερδισα,το αξιζα και παλεψα γι'αυτο...Δεν χρωσταω σε κανεναν αυτο που ειμαι παρα μονο στο ιδιο μου το αιμα...
Την οικογενεια μου...Σ'αυτην μονο ισως....
Ειναι στιγμες που θελω να χαθω σε ψεμματα που το μυαλο μου φτιαχνει για να μπορεσω να ζησω ξανα...
Μπορω να ονειρευομαι ελευθερα και δεν χαριζω σε κανεναν κομματια της ψυχης μου...Οχι γιατι δεν θελω..Μα γιατι δεν μου εμειναν πολλα...
Εδωσα σε πολυ κοσμο κομματια του εαυτου μου και δεν μου δοθηκε τιποτα πισω...
Δεν το ζητησα...Πραξη αμοιβαια περιμενα πως θα 'ναι...
Μα ανεπτυξα ενα μοναδικο ταλεντο...
Βλεπω τι θα συμβει... πριν συμβει...Λες και κατι μεσα μου με προετοιμαζει...Ετσι επιβιωσα...Ξεροντας παντα τι θα μου συμβει...Πιεζα τον εαυτο μου να δεχτει την ηττα του και να κανει πισω...
Με ειπαν δειλη πολλες φορες...Μα δεν ηταν δειλια...
Μονο μια τελευταια προσπαθεια να περιμαζεψω την τσακισμενη μου αξιοπρεπεια μιας και τελικα μονο αυτο ειχα...
Ηταν εκεινη η υστατη στιγμη που εβρισκα το κουραγιο να μαζεψω οτι ειχε απομεινει μεσα μου,να το γιατρεψω οπως μπορουσα και να το ενωσω με μενα ξανα...
Φοβομουν πολυ και πολλα...
Ειναι στιγμες που θελω να αφησω πισω μου οτι εχει περασει και να μην το σκαλιζω πια,επειδη μου ειναι αδυνατο να το κατανοησω...
Ο κοσμος μου βλεπεις,δεν με απορριπτει ποτε...
Με δεχεται πισω,σαν μια δευτερη μανα,οσο καιρο και να 'χω λειψει..Με παρηγορει και με ανακουφιζει...
Εκει μεσα υπαρχω μονο εγω...Μονο οι σκεψεις μου,που ενιοτε τις πιεζω να ομορφυνουν για να μου δωσουν δυναμη...
Απο εμενα παιρνω δυναμη τελικα...
Στιγμες.... στιγμες που βλεπω τον εαυτο μου να κομματιαζεται,ευχομαι να μπορουσα να ζησω μονο εκει...Σ'ενα παραλληλο συμπαν οπου ολα ειναι αλλιως...
Τωρα εχασα την ελπιδα μου...
Δεν το 'θελα...Ειλικρινα...Απλως ετσι με εκαναν οι καταστασεις...
Για αλλους δειλη και τρομαγμενη...Για αλλους αφελης και κοροιδο...Για καποιους δυνατη και ειλικρινης...
Μα ισως να ειμαι ολα αυτα μαζι...
Ισως να ειμαι εγω....
Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011
Στο πέρασμα του χρόνου....
Ολα του χρόνου τα γιατίτα μάζεψα ένα ένα
τα κρυψα μες την αγκαλιά
μη βρει κανένα εσένα
στις πίκρες έδωσα φιλιά
σεργιάνι να σου τάξουν
κι αν από δίπλα σου περνούν
εσένα μη κοιτάξουν
έκλεισα στο γυαλό μου
το δάκρυ των ματιών
φράγμα του έβαλα καρδιά
απ τα μάτια σου να μην περνά
πήρα κομμάτια απ την ψυχή
τα πλεξα με χρυσή κλωστή
τα δεσα στην καρδιά σου
ναναι η ανασαιμιά σου
όλα του χρόνου τα γιατί
τα κράτησα κοντά μου
να μου θυμίζουν μοναχά
πως η αγάπη …τα νικά
Ο δρομος της ζωης...
Εγω αρχισα στο τελος μου...Το ειδα να πλησιαζει κ εγω αποφασισα να αρχισω τη ζωη μου...
Ηταν ισως η πρωτη φορα που φοβηθηκα τοσο...
Η πρωτη φορα που καταλαβα πως τιποτα δεν ειναι αφθαρτο...Αιωνιο...
Η φουσκα των ψευδαισθησεων μου εσκασε αποτομα...''Μαθε να ζεις οπως η ζωη σε οριζει...''
Μα κ αν με οριζει λαθος;Αν οι επιλογες μου δεν ειναι δικες μου κ καποιο χερι τις κινει;
Αυτο που δεν καταλαβα ειναι πως ασχετα με το ποιος παρουσιαζει μπροστα σου τα δεδομενα,ο δρομος που θα διαλεξεις ειναι δικος σου..
Η αποφαση ειναι δικη σου..
Πολλες φορες με φοβηθηκα θεωρωντας πως η εκαστοτε επιλογη μου εστω κ μακροπροθεσμα θα μου εδειχνε πως καπου εχω σφαλει...
Τι ειναι η επιλογη;Κ ποια ειναι η ουσια της;
Μου δοθηκε η ευκαιρια να διαλεξω...
Να ζησω οπως εγω θελω ή να ακολουθησω μια σταθερα χωρις ποτε να ειμαι σιγουρη για το αποτελεσμα σε καμια απο τις δυο περιπτωσεις...
Η πρωτη μου επιλογη ηταν η ασφαλης...Να ζησω οσο ασφαλεστερα μπορουσα για να μην εχω περιθωρια λαθους...
Οταν εγινε το πρωτο λαθος με ταρακουνησε....Θεωρουσα πως στον ασφαλη δρομο δεν υφισταται σφαλμα και αρα δεν υπηρχε περιπτωση να πληγωθω...
Ματαια...Ακομα και στον ασφαλη δρομο που ολα φαινονται προδιαγεγραμμενα ,πληγωνεσαι..Τα λαθη θα γινουν αλλες φορες ηθελημενα,και αλλες αθελα σου..
Μα εγω δεν ηθελα να ποναω..Επρεπε ομως.Αυτο καταλαβα...
Πολλες φορες αναρωτηθηκα αν υπαρχουν και ανθρωποι που η ζωη τους τα εφερε ετσι που δεν πονεσαν ποτε...
Κι επειτα σκεφτομουν πως δεν γινεται..Η ζωη ειναι ενας αεναος αγωνας επιβιωσης που μας ταλαντευει αναμεσα στο αληθινο και το ψεμα,στην πραγματικοτητα και στην ψευδαισθηση και πρεπει
να ζησουμε και τα δυο,να υπαρξουμε και θυτες και θυματα για να μπορεσουμε να πουμε οτι ζησαμε ολοκληρωτικα...
Εγω ηθελα μονο τις ψευδαισθησεις στη ζωη μου γιατι η πραγματικοτητα με τρομαζε...Κ ηρθε η ωρα που χρειαστηκε να την αντιμετωπισω και εκει που νομιζα οτι θα φοβηθω την κοιταξα στα ματια...
Με λυγισε στην αρχη,εχασα τη γη κατω απο τα ποδια μου...Μα σηκωθηκα ξανα..Μου πηρε λιγο καιρο μα τα καταφερα...
Δεν εχει νοημα να διαλεγεις δρομο στη ζωη σου..Ετσι κ αλλιως τα βηματα σου τα οδηγει η μοιρα σου...Μπορεις ομως να διαλεξεις πως θα τον περπατησεις....
Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011
Φυσάει κόντρα...
Φυσάει κόντρα στης πυγμής την ασυλία,Στην αγορά που καταπίνει όλη τη γη
Και που την ίδια τη ζωή μας βλέπει λεία
Στην αδηφάγα όρεξή της για ισχύ.
Φυσάει κόντρα και ταράζονται τ΄ασάλευτα
Κι΄όλα τα νόμιμα που θάβουν τα ηθικά
Γυμνά πια τώρα ειν΄τα σχέδια τ΄ανάλγητα,
Να μας χορτάσουν μ΄ενοχών ναρκωτικά.
Φυσάει κόντρα και ξυπνάει συνειδήσεις,
Τα αισθήματά μας κρύβουν δύναμη κι΄οργή
Που στα δελτία των οχτώ γίνονται εκπλήξεις
Παρενοχλώντας της απάτης τη μορφή..
Κυριακή 23 Ιανουαρίου 2011
Τα πιο δύσκολα....
Το πιο δύσκολο είναι να θέλεις να κλάψεις και να μη μπορείς.να σε περιμένω και να μην έρχεσαι ,
να ξημερώνει και να μη σ'έχω , να μη μ'έχω,
να θέλω να κλάψω και να μη βγαίνει δάκρυ ,
να θυμώνω γι αυτά που δε ζω ,
να ακούω ξαφνικά τραγούδια που ποτέ δεν άκουγα ,
να θέλω να φωνάξω και να μη βγαίνει φωνή ,
να γράφω κοινοτυπίες γιατί δε ξέρω τί άλλο να γράψω ,
γιατι δεν μπορώ να σκέφτομαι ,
γιατί δεν έχω εσένα να σκέφτομαι ,
να έχει τελειώσει το αλκοόλ ,
να θέλω τόσο πολύ να σε δω , τόσο πολύ που σε βλέπω παντού ,
να είμαι με άτομα που δεν είσαι εσύ ,
κι εγώ να ελπίζω κάθε φορά πως είσαι εσύ ,
να θέλω να σε νιώσω και να μην έρχεσαι.....
Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2011
Να σουν εδώ....
Μεσάνυχτα και ο χρόνος μου κυλάειμέσα στην πόλη τη βουβή
ταυτίζομαι με το χθες για να με πάει
σε παραδείσου διαδρομή
με σε μαζί
Βυθίζομαι στο σκοτάδι που γελάει
και χω χαθεί απ την αρχή
το δάκρυ μου στη ματιά πάλι σκορπάει
μία εικόνα μαγική...
που είσαι συ...
Τρέμω , κοιτάζοντας ψηλά τ' αστέρια
καίγομαι σε θέλω για δροσιά
να ' σουν εδώ ....
να σε κρατώ στα χέρια ...
ένα σώμα να μαστ’ αγκαλιά...
Σκοτάδι και το μυαλό μου καθορίζει
όλους τους χτύπους της καρδιάς
αιχμάλωτη στην αγάπη να γυρίζει
να πλάθει όνειρα χαράς...
πως μ αγαπάς...
Ένα σου φιλί ζητάω
για να σωθώ μονάχα
κ΄ ένα σ ‘ αγαπάω...
να ξανακούσω τάχα ...
Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011
Τα χείλη της καρδιάς...
Ταξίδεψα…
πέρασα …
από ερήμους
και αμμοθύελλες,
σε ήλιου καταιγίδες.
Σεργιάνισα
με σένα στην καρδιά
στης δίψας τις παγίδες.
Μη με ρωτάς
για τα καρφιά
και τους σταυρούς,
χώρο δεν έχει ο νους.
Μη με ρωτάς.
θα με πονάς.
Δώσε μου
τα χείλη της καρδιάς
την δίψα μου να σβήσω.
Χάρισε μου...
τα ουράνια μάτια σου,
εκεί να φυλακίσω,
το φως όλου του κόσμου
φωλιά και όνειρα να κτίσω.
Μάγεψε με…
η καρδιά,
για σε χτυπάει.
Αγάπησε με!
Ο χρόνος
με σένα σταματάει . . . .
Θέλω...
πάρε με..
Στον χάρτη
της αγάπης σου
να ζω…
να κατοικήσω…
Κάτι να σου πω....
Χάνομαι τη μέρα κι άσκοπα γυρίζω
κλείνομαι ,διχάζομαι, δακρύζω...
Σε θάλασσες του νου μου βαθιά στη σκέψη
ήλιος και βροχή κάθε σου λέξη...
Ψίθυροι και σκιές σε φέρνουνε κοντά μου
έρωτας μιλάει στην καρδιά μου...
Στα σύννεφα μιας αγάπης που χει μείνει
μόνη στην Ιθάκη της να σβήνει...
Νοιάζομαι, μοιράζομαι ,γίνομαι θυσία
μ΄έρωτα για σένα στην ουσία...
Οι μέρες μου δεσμώτες με τη θύμησή σου
κ'άγγελοι τα όνειρα μαζί σου...
Έρχονται τα βράδια μέσα στα σκοτάδια
δένουνε μοιράζουμε τα χάδια...
Σ'ακρόνειρα με πας και γυρνώ στο χρόνο
όσο μ'αγαπάς δεν νιώθω πόνο...
Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010
Κάποιες φορές....
Κάποιες φορές όλα αλλάζουν ξαφνικάΑνοίγει πόρτες η ζωή στην ευτυχία
Ίσως τα δάκρυα να είναι δανεικά
Για να γλυστράμε στης ζωής την γοητεία...
Κάποιες φορές γυρίζει μόνος ο τροχός
Η στασιμότητα γκρεμίζεται στο χρόνο
Παύει ο άνθρωπος να νιώθει μοναχός
Μοιάζει το χθες νά 'πεσε θύμα σ' έναν φόνο...
Κάποιες φορές δυο ζεύγη μάτια δεν μιλούν
Γιατί οι λέξεις είναι λίγες.. τετριμμένες
Μα οι ψυχές με δίχως λόγια συμφωνούν
Είν' οι αλήθειες στην σιωπή τους χαραγμένες...
Κάποιες φορές τα σύνθετα γίνονται απλά
Στα αδιέξοδα ανοίγουν χίλιοι δρόμοι
Χύνεις το αίμα σου για δυο ιδανικά
Μα απαράβατοι της ζήσης είναι οι νόμοι...
Κάποιες φορές η νύχτα γίνεται αυγή
Και ο ορίζοντας ανέφελος χαράζει
Δίνει η αγάπη στην ελπίδα προσταγή
Και της καρδιάς σβήνει το πιο πικρό μαράζι...
Κάποιες φορές δύο κορμιά συνομιλούν
Στην πιο αγνή του σώματος την ίδια γλώσσα
Πόσα χαμόγελα σε μια στιγμή χωρούν
Και τα μυστήρια τ' ανθρώπου.. είναι πόσα ;...
Από φωτιές ποτέ δεν κάηκαν οι θάλασσες...
Από φωτιές ποτέ δεν κάηκαν οι θάλασσεςΑπ' τ' αψηλά δεν γκρεμιστήκανε βουνά
Όσες φορές κι αν τη ζωή σου λες πως χάλασες
Μέσα σε όνειρα δεν δόθηκες φτηνά...
Από τη γη δεν θα φυτρώσουνε τα σύννεφα
Απ' ουρανό δεν θα θερίσεις ποτέ στάρι
Ίσως ακόμη να μην βρέξει στάλα σήμερα
Μα σ' αγαπώ.. σε ήλιο μέσα.. σε σκοτάδι...
Μες σε ρωγμές δεν θα ριζώσουνε τα αύριο
Από πληγές δεν θα σωθεί καμμιά ελπίδα
Μα στης καρδιάς το διπλοκλείδωτο ερμάριο
Φυλάω μόνο τη χρυσή σου την σελίδα...
Από σιωπές.. φωνές ποτέ δεν γαλουχήθηκαν
Από μονόλογους.. η ζήση δεν καρπίζει
Δυο ζεύγη μάτια μοναχά.. σαν αγαπήθηκαν
Μάθαν τη γη αιώνες τώρα να γυρίζει...
Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010
Ο Κόσμος μου ο Γαλάζιος..
Τι ποιο όμορφο από αυτό που σε οδηγεί
ο νους μελαγχολώντας με αγάπη.
Σε αυτό που σε πάει η σκέψη βρίσκοντας
υποκατάστατο της ζωής.Ένα μόνο δέχομαι..
Την θέληση να ταξιδεύω για κάτι καλύτερο.
Το παραμύθι θέλω να γίνει πραγματικότητα.
Τότε ενώνονται οι νότες με τις σκέψεις μου.
Λέω, θ' ανοίξει σαν αυλαία τ' όνειρό μου
και θα παιχτεί όπως και πρώτα ο εαυτός μου.
Όταν κοιμάμαι κι ονειρεύομαι σαν να ναι αιώνες
μαντεύω λίγο ουρανό για ν' αγαπήσω
μ' ένα συναίσθημα αργό καθώς βραδιάζει
ζητώ τον ώμο το ζεστό για ν ακουμπήσω..
Κλείνω στο χέρι μου μια παιδική παλάμη,
μαζεύει φόβο, ίσως μεγάλωσα νωρίς..
κρύβω εκεί μέσα απαλά και την ψυχή μου
στην σιγουριά της ν αποκοιμηθεί..
Και πριν τα λόγια της αγάπης γίνουν σκόνη
πάρε με αγάπη μου, να πάμε μακριά ,
εκεί στ άφταστο στον κόσμο τον γαλάζιο
εκεί που δεν θα μας κοιτούν στραβά..
Πάμε καρδιά μου, εκεί θα μαστε μόνοι
και η νύχτα δεν θα μας θυμώνει
σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη,
πάμε, για μας ίσως ποτέ δεν θα ξανάρθει..
''Κοιμήσου τώρα, πάλι νύχτωσε νωρίς''
ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΑΓΝΩΣΤΕ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΝΑΝΕ .....
Στα σκοτάδια του μυαλού μου γυρνώ...
την γλυκιά φωνή σου,στον δρόμο ζητώ....
Κοιτώ παντού,ψάχνω εσένα μόνο να βρω
απ'την κλειστή την πύλη προσπαθώ να βγω.
Όλα μοιάζουν τώρα πολύ μπερδεμένα
τα κομμάτια της ζωής μου,όλα σκορπισμένα.
Το σενάριο της μοίρας μου,άσχημα στημένο
άλλο δεν μπορώ σου λέω να περιμένω....
Στο δωμάτιο τα βράδια μου,μόνη φοβάμαι
την σκιά σου στο δρόμο ,κοιτώ και θυμάμαι...
Της ζωής σου τα χνάρια,άραγε που να'ναι
της νύχτας Άγνωστε,τα χρόνια περνάνε.....
"Διλημμα..."
Άμα έχεις να διαλέξεις βιαστικά ν αποφασίσεις
δύο απόψεις που διαφέρουν και πολύ σε δυσκολεύουν..
Όταν πρόκειται για κάτι που τ αγαπάς πολύ
κι είναι μια εξάρτηση, χωρίς αυτό δε ζεις..
Όταν έρχονται και βάζουν την θηλιά στο λαιμό σου
όταν νιώθεις πως γι αυτό σταματάει το μυαλό σου..
Μέρα νύχτα να το σκέφτεσαι χωρίς να βγάζεις άκρη
να παραμελείς πολλά που γι αυτά έδινες μάχη..
Και η σκέψη να μπλοκάρει για το δίλημμα που έχει
αφού ξέρει την απάντηση να πάρει δεν αντέχει..
Όταν η καρδιά φωνάζει: ΕΜΕΝΑ μόνο ν ακούσεις
και τα πρέπει την διατάζουν και στα δυο την κομματιάζουν..
Όταν σου χτυπά και δίνει το αίμα της ζωής
που ως τώρα δεν το πίστευες πως ήσουν ζωντανή..
Κι ο χρόνος σε δεσμεύει κι όλα γύρω σου στενεύουν
και βλέπεις τις ευθύνες στην γωνιά να περιμένουν ..
Τότε λες τώρα τι κάνω, πιο απ τα δυο ν αποφασίσω
την καρδιά μου να γιατρέψω ή την ευτυχία ν αφήσω;
Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010
Θα σ' αγαπώ...
Θα σ' αγαπώ σε μιαν ατέλειωτη παράσταση
Στου ουρανού τους μεθυσμένους γαλαξίες
Από τον θάνατο θα κλέβω την Ανάσταση
Κι απ' τη ζωή τις πιο αγέρωχες αξίες...
Θα σ' αγαπώ σαν ένα άγιο εικόνισμα
Στις λατρεμένες εκκλησιές του έρωτά σου
Με το χρυσό της πρώτης Άνοιξης το νόμισμα
Θα ξεπληρώνω τα μυριάδες κρίματά σου...
Θα σ' αγαπώ σαν μία όαση στην έρημο
Θα ξεδιψώ τις δακρυσμένες σου ανάγκες
Θά 'σαι της πίστης μου το στέρεο το έθιμο
Που δεν γυρίζει στην Αλήθεια μου τις πλάτες...
Θα σ' αγαπώ σαν ταπεινό αγριολούλουδο
Σαν τριαντάφυλλο με δίχως ένα αγκάθι
Και στης ανάσας μου το άπληστο το φέουδο
Πόσο σε λάτρεψα το είναι σου θα μάθει...
Θα σ' αγαπώ με την διάλεκτο του πόθου μου
Να πλημμυρίζει μ' έρωτα την κάθε λέξη
Θα σ' αγαπώ μέσα στα άδυτα του φόβου μου
.. Μήπως η δόλια μου καρδούλα δεν αντέξει...
Θα σ' αγαπώ με την πληρότητα της θύμησης
Με την ασίγαστη του μέλλοντος τη θλίψη
Με του παρόντος τις μπαλάντες της συγκίνησης
.. Με κάθε τί που από σένα μού 'χει λείψει...
Μαλαματένια γράμματα...
Μαλαματένια γράμματα στα χείλη σου αφήνω
Νά 'χουν οι λέξεις άρωμα της λαύρας σου πνοής
Και με νερό κρυστάλλινο κάθε σου πόθο σβήνω
Κι ένα γαλάζιο πέλαγο ανοίγω να διαβείς...
Πώς θα μπορούσα τίποτε πιο λίγο να σου δώσω
Από την πλάση ολάκαιρη.. και γη και ουρανό
Που πόθησα το άπειρο μαζί σου ν' ανταμώσω
Και κάθε τι λιγότερο μου φαίνεται φτηνό...
Μαλαματένια όνειρα τις νύχτες σου χαρίζω
Κι ο ύπνος στην αγκάλη του σε παίρνει.. σα μωρό
Κι ένα γλυκό νανούρισμα στ' αυτί σου ψιθυρίζω
Όλα σου λέω μάτια μου για σένα τα μπορώ...
Κι έτσι τα βράδια λούζονται τη λάμψη του φωσφόρου
Και κάθε σου ξημέρωμα γλυστράει στη χαρά
Και μην σκεφτείς το τίμημα του ακριβού μου δώρου
Σα νιώθω πως αγάπησα μονάχα μια φορά......
Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010
ΑΠΟΡΘΗΤΗ ΨΥΧΗ
Και νάτη κοίτα ξεπροβάλλει μέσα απ ‘του ήλιου τις καυτές ακτίνες...
χαρούμενη...πανώρια...
με λάγνα μάτια αγέρωχη μπροστά κοιτά ....
Είναι η ψυχή μου....
Αυτή η ανυπότακτη...
κι αδούλωτη στου κόσμου τους ποταπούς στόχους...
όμορφη μα σκληρή αντάμα....
Δεν λύγισε ποτέ με τίποτε απ’ αυτά ...
Και νάτη κοίτα ξεπροβάλει απ’ τα μεγάλα του ωκεανού βάθη αναδύεται...
ατρόμητη και δυνατή ζητώντας κι άλλα όρια να σπάσει...
Είναι η ψυχή μου...
Αυτή η αλύγιστη με υψηλά ιδανικά ζωσμένη σ’ αυτού του κόσμου την αντάρα...
Δεν ζήλεψε τον πλούτο...δεν θέλησε το εύκολο...δεν αναζήτησε τη δόξα...
Και νάτη κοίτα ξεπροβάλει στην αγκαλιά μιας μάνας...μερών μωρό...
-για πιο μεγάλη δεν την κάνω-
Αθώα...άδολη...παρθένα...μόνο μ’ αγάπη ζει!!...
Είναι η ψυχή μου...
Ο χορός των κεραυνών...
Αντί για φλέβες.. εγώ έχω κεραυνούς
Που πυρπολούν κάθε ανάσα και σιωπή μου
Πάμε να ζήσουμε στους δέκα ουρανούς
Φωτιά να κάψει πια τη στείρα λογική μου...
Αντί για δέρμα.. κουβαλώ περγαμηνές
Σε μια ακατάληπτη του είναι μου φαρέτρα
Εσύ μονάχα ερμηνεύεις τις γραφές
Γίνεται λάβα η ψυχή μου από πέτρα...
Αντί για σπίτι.. εγώ έχω κιβωτό
Μήπως και σώσω την αγάπη σου απ' τον κόσμο
Ας κάνει απόψε το βαρύ κατακλυσμό
Ν' αγκαλιαστούμε σ' ένα στρώμα από δυόσμο...
Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010
Απέραντο ταξίδι....
Εικόνα...ήχος...φώς ..ουρανός...
Ένας απέραντος ωκεανός..¨..
Άπειρα συναισθήματα...σκέψεις που μπερδεύονται με τις λέξεις...
ματιές που χάνονται στη διάσταση των συναισθημάτων μας...
Κι άλλες που εγκλωβίζονται στο δικό τους Λαβύρινθο....
Ταξιδιάρικα πουλιά πάνω στα κύματα...δροσίζονται από τον αφρό τους
και συνεχίζουν το ταξίδι τους για τα όνειρα τους...
Κόντρα άνεμοι...κύματα μεγάλα...
-Μα αυτά εκει!!-
Όσο αντέχουν τα φτερά τους συνεχίζουν το αδιάκοπο ταξίδι της αναζήτησής τους...
-όχι όμως μια στεριά-
αλλά ακόμα έναν απέραντο ωκεανό για να μην λιγοστέψουν οι ελπίδες τους....
Γιατι...δεν τελειώνει το όνειρο...
Είναι απέραντος Ωκεανός....
Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010
Στη μνήμη σου...
ΚΙ ΑΝ ΕΣΒΗΣΕ ΣΑΝ ΙΣΚΙΟΣ...
Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά..
κι αν έχει πριν ανοίξει... το λουλούδι
στον κήπο της καρδιά μου μαραθεί..
Κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ...
Η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και υγραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που 'ζησα.... Ζωή!!!!
Δεν έχω λόγια να σου πώ...απλά λείπεις...και θα λέιπεις...
Μα θα φτάσει η στιγμή που θα ξανα συναντηθούμε!!!...
Σε σκέφτομαι....
Να 'σαι καλά εκεί ψηλά Χριστινάκι μου...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
About Me
- Ανεμοσκορπίσματα
- Nikaia, peiraias, Greece
- Στην μέση ενός μικρού σπιτιού που 'χω νοικιάσει το γέλιο ενός μωρού παιδιού με έχει αγκαλιάσει. Τα ζήτησα όλα απ' τη ζωή μου, τα πλήρωσα με τη ψυχή μου να έχει ένα τόπο η καρδια πριν να γεράσει...
