Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010
Θα σ' αγαπώ...
12:06 μ.μ. | 
Αναρτήθηκε από
Ανεμοσκορπίσματα
Θα σ' αγαπώ σε μιαν ατέλειωτη παράσταση
Στου ουρανού τους μεθυσμένους γαλαξίες
Από τον θάνατο θα κλέβω την Ανάσταση
Κι απ' τη ζωή τις πιο αγέρωχες αξίες...
Θα σ' αγαπώ σαν ένα άγιο εικόνισμα
Στις λατρεμένες εκκλησιές του έρωτά σου
Με το χρυσό της πρώτης Άνοιξης το νόμισμα
Θα ξεπληρώνω τα μυριάδες κρίματά σου...
Θα σ' αγαπώ σαν μία όαση στην έρημο
Θα ξεδιψώ τις δακρυσμένες σου ανάγκες
Θά 'σαι της πίστης μου το στέρεο το έθιμο
Που δεν γυρίζει στην Αλήθεια μου τις πλάτες...
Θα σ' αγαπώ σαν ταπεινό αγριολούλουδο
Σαν τριαντάφυλλο με δίχως ένα αγκάθι
Και στης ανάσας μου το άπληστο το φέουδο
Πόσο σε λάτρεψα το είναι σου θα μάθει...
Θα σ' αγαπώ με την διάλεκτο του πόθου μου
Να πλημμυρίζει μ' έρωτα την κάθε λέξη
Θα σ' αγαπώ μέσα στα άδυτα του φόβου μου
.. Μήπως η δόλια μου καρδούλα δεν αντέξει...
Θα σ' αγαπώ με την πληρότητα της θύμησης
Με την ασίγαστη του μέλλοντος τη θλίψη
Με του παρόντος τις μπαλάντες της συγκίνησης
.. Με κάθε τί που από σένα μού 'χει λείψει...
Ετικέτες
Μαλαματένια γράμματα...
Μαλαματένια γράμματα στα χείλη σου αφήνω
Νά 'χουν οι λέξεις άρωμα της λαύρας σου πνοής
Και με νερό κρυστάλλινο κάθε σου πόθο σβήνω
Κι ένα γαλάζιο πέλαγο ανοίγω να διαβείς...
Πώς θα μπορούσα τίποτε πιο λίγο να σου δώσω
Από την πλάση ολάκαιρη.. και γη και ουρανό
Που πόθησα το άπειρο μαζί σου ν' ανταμώσω
Και κάθε τι λιγότερο μου φαίνεται φτηνό...
Μαλαματένια όνειρα τις νύχτες σου χαρίζω
Κι ο ύπνος στην αγκάλη του σε παίρνει.. σα μωρό
Κι ένα γλυκό νανούρισμα στ' αυτί σου ψιθυρίζω
Όλα σου λέω μάτια μου για σένα τα μπορώ...
Κι έτσι τα βράδια λούζονται τη λάμψη του φωσφόρου
Και κάθε σου ξημέρωμα γλυστράει στη χαρά
Και μην σκεφτείς το τίμημα του ακριβού μου δώρου
Σα νιώθω πως αγάπησα μονάχα μια φορά......
Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010
ΑΠΟΡΘΗΤΗ ΨΥΧΗ
Και νάτη κοίτα ξεπροβάλλει μέσα απ ‘του ήλιου τις καυτές ακτίνες...
χαρούμενη...πανώρια...
με λάγνα μάτια αγέρωχη μπροστά κοιτά ....
Είναι η ψυχή μου....
Αυτή η ανυπότακτη...
κι αδούλωτη στου κόσμου τους ποταπούς στόχους...
όμορφη μα σκληρή αντάμα....
Δεν λύγισε ποτέ με τίποτε απ’ αυτά ...
Και νάτη κοίτα ξεπροβάλει απ’ τα μεγάλα του ωκεανού βάθη αναδύεται...
ατρόμητη και δυνατή ζητώντας κι άλλα όρια να σπάσει...
Είναι η ψυχή μου...
Αυτή η αλύγιστη με υψηλά ιδανικά ζωσμένη σ’ αυτού του κόσμου την αντάρα...
Δεν ζήλεψε τον πλούτο...δεν θέλησε το εύκολο...δεν αναζήτησε τη δόξα...
Και νάτη κοίτα ξεπροβάλει στην αγκαλιά μιας μάνας...μερών μωρό...
-για πιο μεγάλη δεν την κάνω-
Αθώα...άδολη...παρθένα...μόνο μ’ αγάπη ζει!!...
Είναι η ψυχή μου...
Ο χορός των κεραυνών...
Αντί για φλέβες.. εγώ έχω κεραυνούς
Που πυρπολούν κάθε ανάσα και σιωπή μου
Πάμε να ζήσουμε στους δέκα ουρανούς
Φωτιά να κάψει πια τη στείρα λογική μου...
Αντί για δέρμα.. κουβαλώ περγαμηνές
Σε μια ακατάληπτη του είναι μου φαρέτρα
Εσύ μονάχα ερμηνεύεις τις γραφές
Γίνεται λάβα η ψυχή μου από πέτρα...
Αντί για σπίτι.. εγώ έχω κιβωτό
Μήπως και σώσω την αγάπη σου απ' τον κόσμο
Ας κάνει απόψε το βαρύ κατακλυσμό
Ν' αγκαλιαστούμε σ' ένα στρώμα από δυόσμο...
Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010
Απέραντο ταξίδι....
Εικόνα...ήχος...φώς ..ουρανός...
Ένας απέραντος ωκεανός..¨..
Άπειρα συναισθήματα...σκέψεις που μπερδεύονται με τις λέξεις...
ματιές που χάνονται στη διάσταση των συναισθημάτων μας...
Κι άλλες που εγκλωβίζονται στο δικό τους Λαβύρινθο....
Ταξιδιάρικα πουλιά πάνω στα κύματα...δροσίζονται από τον αφρό τους
και συνεχίζουν το ταξίδι τους για τα όνειρα τους...
Κόντρα άνεμοι...κύματα μεγάλα...
-Μα αυτά εκει!!-
Όσο αντέχουν τα φτερά τους συνεχίζουν το αδιάκοπο ταξίδι της αναζήτησής τους...
-όχι όμως μια στεριά-
αλλά ακόμα έναν απέραντο ωκεανό για να μην λιγοστέψουν οι ελπίδες τους....
Γιατι...δεν τελειώνει το όνειρο...
Είναι απέραντος Ωκεανός....
Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010
Στη μνήμη σου...
ΚΙ ΑΝ ΕΣΒΗΣΕ ΣΑΝ ΙΣΚΙΟΣ...
Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά..
κι αν έχει πριν ανοίξει... το λουλούδι
στον κήπο της καρδιά μου μαραθεί..
Κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ...
Η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και υγραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που 'ζησα.... Ζωή!!!!
Δεν έχω λόγια να σου πώ...απλά λείπεις...και θα λέιπεις...
Μα θα φτάσει η στιγμή που θα ξανα συναντηθούμε!!!...
Σε σκέφτομαι....
Να 'σαι καλά εκεί ψηλά Χριστινάκι μου...
Κυριακή 16 Μαΐου 2010
Βλέμμα ανάδρομο....
Έτσι γεννήθηκες
με μια γραφίδα κεντημένη στο μπράτσο
μια αθρόα φωτιά να σου καίει το στήθος
και με βλέμμα ανάδρομο
φως και συσκότιση μαζί
ρότα ταμένη κι ανάστροφη
ποιητή ναυαγού
που παίζει κρυφτό με τα κύματα
καθώς προσπερνάει γνόφους καιρούς
και σμιλεύει απέθαντους στίχους
Έτσι σε βρήκα
αγκαλιά με τον έρωτα
σ΄ ένα σύμπλεγμα άδηλο
ν΄ αγρικάς τους αχούς
θαλερών αγγισμάτων
να θέλγεις ανέμους
και να σπέρνεις σφυγμούς
στις ανάσες εξόριστων άστρων....
Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010
Συνεχίζω το μονοπάτι μου...
Ξεκίνησα το μακρινό ταξίδι της σκέψης μου...
πέρασα τους αμμόλοφους των ματιών μου και βγήκα στη παραλία τους...
Γεμάτη λευκή άμμο απο το τελευταίο Βορριά που φύσηξε...
Γεμάτη φύκια-σκέψεις...από τον τελευταίο αναβρασμό της ψυχής...
Γεμάτη συναισθήματα..λύπης...απώλειας..χαμού..
Μαζεύω τα φύκια μου σε μια μεριά της παραλίας και στέκομαι όρθια στο αεράκι
που με χαιδεύει...
Όρθια όπως έμαθα πάντα..
Όρθια ακόμα και στις φουρτούνες...
Το αεράκι χαιδεύει το δάκρυ μου...το παίρνει μακριά..
κι εγώ...με μια ματιά στον φευγιό του φευγαλέα...
Συνεχίζω το μονοπάτι μου μέσα απ' τους αμμόλοφους...
Μια καλημερα ειναι αυτη...
Καλημέρα σε όλους....καιρό έχω να σε επισκεφτώ αγαπημένο μου ιστιολόγιο αλλά θέματα υγείας με κρατήσαν μακριά σου.....συνεχίζουμε κανονικά και πάλι γιατί ο άνθρωπος όσο και να λυγίζει συνεχίζει την πορεία του.....οσο και να πονάει κρατάει το πονεμένο κομμάτι του σφιχτά και προχωράει....
Μέσα στην νύχτα
νοθεύεις την θλίψη
ποτό την κερνάς
μα εκείνη στα ύψη...
Μέσα στην νύχτα
βελούδινες σκέψεις
ξοδεύεις ψυχή
τυλίγεις τις λέξεις...
Μέσα στη νύχτα
κλειδώνεις τον πόνο
ζητάς να μην γίνω
πανσέληνος μόνο...
" Δεν μοιάζει γιορτή
η λάμψη των άστρων
μοιάζει σταθμός
απόρθητων κάστρων..."
Στο τέλος της νύχτας
ο έρωτας στάζει
πικρόμελο στις φλέβες
και τότε... χαράζει...
Μέσα στην νύχτα
νοθεύεις την θλίψη
ποτό την κερνάς
μα εκείνη στα ύψη...
Μέσα στην νύχτα
βελούδινες σκέψεις
ξοδεύεις ψυχή
τυλίγεις τις λέξεις...
Μέσα στη νύχτα
κλειδώνεις τον πόνο
ζητάς να μην γίνω
πανσέληνος μόνο...
" Δεν μοιάζει γιορτή
η λάμψη των άστρων
μοιάζει σταθμός
απόρθητων κάστρων..."
Στο τέλος της νύχτας
ο έρωτας στάζει
πικρόμελο στις φλέβες
και τότε... χαράζει...
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009
Γράμματα Παιδιών Στον Αϊ Βασίλη....
ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΪ – ΒΑΣΙΛΗ
ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ Β΄ ΤΑΞΗΣ
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος θα γράψω ένα γράμμα στον Αϊ – Βασίλη.
Αγαπημένε μου Αϊ - Βασίλη γεια σου, ξέρω πως έχεις πολλά γράμματα να λάβεις, γι’ αυτό δεν θα σου γράψω πολλά. Με λένε Χριστίνα και θέλω ένα κομπιούτερ της Σίντι. Με μεγάλη αγάπη στον Αϊ – Βασίλη, η Χριστίνα
Καλέ μου Αϊ – Βασίλη, με λένε Ελένη.
Πηγαίνω δευτέρα τάξη. Ξέρω ότι αγαπάς όλα τα παιδάκια, και φροντίζεις κάθε χρόνο να τα πηγαίνεις δωράκια. Εγώ Αϊ – Βασίλη θέλω να μου φέρεις το τρένο της «Μπάρμπι». Επίσης Αϊ – Βασίλη θέλω να φέρεις δωράκια και στις αδερφούλες μου. Και κάτι ακόμη, να χαρίσεις υγεία στους γονείς μου, και σε όλο τον κόσμο. Σε παρακαλώ φέρε κάτι και στην μανούλα μου γιατί γιορτάζει.
Χρόνια πολλά Αϊ – Βασίλη, σε αγαπώ πολύ. Θέλω να μου φέρεις δώρο ένα τηλεχειριζόμενο αυτοκίνητο και πιστόλι. Θέλω να σε δω πολύ Αϊ – Βασίλη γιατί δεν σε έχω ξαναδεί ποτέ. Μου έχεις φέρει πολλά δώρα γι’ αυτό σε ευχαριστώ πολύ. Αϊ – Βασίλη είσαι πολύ καλός.
Αγαπημένε μου Αϊ – Βασίλη σου στέλνω αυτό το γράμμα επειδή έρχονται Χριστούγεννα και θέλω να μου φέρεις το παιχνίδι που επιθυμώ. Θέλω μια μπάλα του τσάμπιονς λίγκ.
Να πας και στα φτωχά παιδιά δώρα που τα περιμένουν από σένα με χαρά. Ελπίζω να μη με ξεχάσεις με αγάπη Νίκος.
Αγαπημένε μου Αϊ – Βασίλη.
Με λένε Κωνσταντίνο και είμαι εφτά χρονών. Μένω σ’ ένα μικρό χωριό, το Ριζό. τώρα που έρχονται τα Χριστούγεννα θέλω κι εγώ να σου ζητήσω κάτι. Σε παρακαλώ να πας δώρα πρώτα στα φτωχά παιδάκια, στα παιδάκια που πεινάνε. Αν σου περισσέψει φέρε και σ’ εμένα ένα τηλεκατευθυνόμενο τζιπ. Θα σε περιμένω να έρθεις την Πρωτοχρονιά.
Σε φιλώ
Καλές Γιορτές.......Χρόνια Πολλά!!!!!!!!!!
Καλησπέρα στα φιλαράκια μου....μπήκαμε ήδη στο μήνα που όλοι μαζί περιμένουμε τη γέννηση το Χριστού μας....οπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος την περιμένουμε όλοι με ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο...μια νέα εποχή γεμάτη ευτυχία και αγάπη μεταξύ μας....Γι αυτό κι εγώ σας στέλνω τις ευχές μου να στε πάντα καλά με Αγάπη....Υγεία...Ευτυχία.....
Μέσα στη Φάτνη της καρδιάς
αν γεννηθεί ο Χριστός μαςθα χει Ειρήνη και ανθρωπιά
ο κόσμος ο δικός μας!!!!!
Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΡΧΕΤΑΙ
ΧΑΡΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΚΑΙ
ΑΝ ΗΤΑΝ ΛΙΓΕΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ
ΝΑ ΜΑΣ ΤΙΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ!!!!!!!!!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!!!!!!!!
Μια ευχή σας εύχομαι για τον καινούργιο χρόνο
Την πόρτα σας να την χτυπά η ευτυχία μόνο!!!!!!
Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009
"Σιωπή...."
Σιωπή...
Ξεφυλλίζοντας την σιωπή ...
Μέσα στον θόρυβο των συναισθημάτων ....
Μπορείς να νιώσεις πόσο φίλη σου μπορεί να γίνει ....
Αφού παραμερίζει για σένα τον θόρυβο
που πονάει την ψυχή σου ....
Την βουή μιας φωνής που κάνει βόλτες
στα σοκάκια της μνήμης σου ...
τον ήχο από τα λόγια που χαράχτηκαν
στην καρδιά σου ...και σε λυγίζουν ..
Αφήνει έξω απ'την πόρτα σου τα γιατί ...
Αφού κανείς δεν νοιάζεται τόσο ...
Ώστε να σου δώσει μια λυτρωτική απάντηση ...
Ποιος σου είπε πως δεν αξίζεις να σ'αγαπούν;;
Ποιος σου είπε πως είσαι μόνη σου;;
Η σιωπή σ'αγκαλιάζει τρυφερά ...
Και είναι μαζί σου ...;παρέα σου ...
Σε κάθε δάκρυ ...
Σε κάθε σκέψη ...
Στο κάθε σου βήμα ...
Και σου ψυθιρίζει ...σιγανά ...
«κι εκεί ψηλά ..μαζί σου θα'μαι ...
Είμαι η σιωπή ... στο θόρυβο της απουσίας του ...»
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009
Το χρώμα του ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ....
Το χρώμα του ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ....
Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρωτησε το αστέρι την κερασιά
και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.
Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;
– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα
την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της.
Ένα βαθύ άγριο μπλέ.
– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
– Τί χρώμα έχει η χαρά;
– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.
– Και η μοναξιά;
– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!
Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο,
να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
– Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη.
Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
– Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
– …Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.
– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ.
– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι…
Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …
Ταξιδευω....
.... TAΞΙΔΕΥΩ
ΑΘΟΡΥΒΑ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΣΕ ΝΟΙΩΣΩ.....
ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ..
ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ..
ΑΘΟΡΥΒΑ....
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΕΝΟΧΛΗΣΩ...
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009
Υπάρχει λόγος....
Απόψε η νύχτα δεν περνά
δεν την μπορώ δεν την αντέχω
με προκαλεί στα σκοτεινά
και τη μισώ όταν δεν σ΄έχω
μου λείπεις τόσο που εγώ
όταν δεν είσαι εσύ μαζί μου
όταν δεν είσαι εσύ εδώ
νιώθω πως λείπω απ΄τη ζωή μου
Υπάρχει λόγος θέλω να΄ρθείς έστω για λίγο
υπάρχει λόγος δεν έχω άλλη αντοχή
θα γίνω δρόμος να περάσεις
θα γίνω δάκρυ να ξεχάσεις
πλάϊ μου να΄σαι όταν ξυπνήσω το πρωϊ
πλάϊ μου να΄σαι όταν ξυπνήσω το πρωϊ
Δεν είσαι όνειρο εσύ
που το πρωϊ θα έχει σβήσει
είσαι το τέλος κι η αρχή
μεσ΄της ζωής μου το μεθύσι
Τόσα γιατί μεσ΄την καρδιά
κι αυτή η βραδιά χαρτί καμένο
γεμίζει η νύχτα μοναξιά
ξημέρωσε και περιμένω
Υπάρχει λόγος θέλω να΄ρθείς έστω για λίγο
υπάρχει λόγος δεν έχω άλλη αντοχή
θα γίνω δρόμος να περάσεις
θα γίνω δάκρυ να ξεχάσεις
πλάϊ μου να΄σαι όταν ξυπνήσω το πρωϊ
πλάϊ μου να΄σαι όταν ξυπνήσω το πρωϊ
Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009
Για εσενα που σε σκεφτομαι....
Κάθε στιγμή κάθε λεπτό το μυαλό γυρνά σε σένα....
τις δύσκολες τις ώρες και τα βράδια τα θλιμμένα ....
Σε σκέφτομαι σαν τη βροχή στη διψασμένη μου ψυχή....
στο πλάϊ μου σε φέρνω και βρισκόμαστε εμείς μαζί....
Η σκέψη σου μοιάζει με κύμα στο πέλαγο του νου ....
που γεμίζει την καρδιά μου φως γλυκό του δειλινού .....
Σε σκέφτομαι και σου ψιθυρίζω πάλι καληνύχτα....
δίπλα μου σε φέρνω και περνάμε μαζί τη νύχτα...
Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009
Σκίρτημα....
Ρωτώ τον άνεμο.....γιατί τα φύλλα γδέρνει....
Μισώ τις σκέψεις που σου σκίζουν την ψυχή...
Κι αν η ανθρώπινη καρδιά το υπομένει....
Εγώ για σένα....θ' ανεμίζω τη σιωπή.....
Από το σκίρτημά μου θέλω να διαβάσεις....
Κι από της σάρκας μου το χθές.....να ερμηνευτείς....
Τις συμπληγάδες της ψυχής μου ...αν περάσεις....
Μέσα στη θέρμη του κορμιού μου θα χαθείς....
Μα εγώ θέλω το πρωί....προτού ξυπνήσεις...
Από την έκφραση να κλέψω ηδονή.....
Δεν θέλω αγάπη.....τα κλειδιά να μου αφήσεις....
Άσε την πόρτα της καρδιάς σου...ανοιχτή......
Αν η αγάπη θα μ' αφήσει....
Είναι αστείο,για τους άλλους,...να θυμάμαι
Ο,τι μου 'δωσες για πάντα να κρατώ
Τ' άδεια χέρια μου κοιτάζουν και γελάνε
Που με βλέπουν να σου λέω ευχαριστώ...
Πώς να δουν αυτά που κρύβει η ψυχή σου...
Είναι άνθρωποι και τρέμουν μην χαθούν....
Λες και ψάχνουν το κλειδί του Παραδείσου....
Σ' ένα βλέμμα που φοβήθηκαν να δουν....
Τη ζωή μου την μετρώ με τη φωνή σου...
Δεν μ' αγγίζουν πια...του κόσμου τα μικρά
Την πληρότητα την ένιωσα μαζί σου
Ας μπορούσα να σου δώσω τη χαρά...
Των ανθρώπων το σκληρό...με εμποδίζει...
Να πετάω τα ψυχρά και...πεθαμένα...
Η ψυχή μου πάντα μόνη φτερουγίζει...
Κι έτσι απλά....θα με πετάξουνε και μένα....
Έλα λίγο...για να πώ πως είχα ζήσει....
Όταν θα 'χω ένα σπίτι μες στ' αστέρια....
Μα δεν ξέρω...αν η αγάπη θα μ' αφήσει....
Να πεθάνω μοναχή....στα δυο σου χέρια.....
Ενα δίδαγμα ζωής....Ο αλχημιστής...
Τo αγόρι όμως σκεφτόταν το θησαυρό του.
Όσο πιο πολύ πλησίαζε στο όνειρό του, τόσο πιο δύσκολα γίνονταν τα πράγματα.
Δεν υπήρχε πια αυτό που ο γέρος βασιλιάς είχε αποκαλέσει «τύχη του πρωτάρη». Τώρα, πια το ήξερε, αντιμετώπιζε τη δοκιμασία της επιμονής και του θάρρους όσων ψάχνουν για τον Προσωπικό τους Μύθο...
Γι΄αυτό, δεν έπρεπε ούτε να βιαστεί ούτε να χάσει την υπομονή του, αλλιώς δε θα έβλεπε τελικά τα σημάδια που ο Θεός είχε βάλει στο δρόμο του.
Μη χάσεις την υπομονή σου», επανέλαβε το αγόρι στον εαυτό του.
«Όπως είπε ο καμηλιέρης, να τρως την ώρα του φαγητού. Και να βαδίζεις την ώρα του βαδίσματος».
«Ο κάθε άνθρωπος πάνω στη γη έχει ένα θησαυρό που τον περιμένει», του είπε η καρδιά του».
»Πάντα, πριν πραγματοποιήσεις ένα όνειρο, η Ψυχή του κόσμου αποφασίζει να ελέγξει τι μαθεύτηκε κατά την πορεία. Και αυτό, όχι επειδή είναι κακιά, αλλά για να μπορέσουμε, μαζί με το όνειρό μας, να κάνουμε κτήμα και αυτά που μάθαμε κατά την πορεία μας προς τα εκεί. Αυτή είναι η στιγμή που οι περισσότεροι άνθρωποι τα παρατάνε.
Είναι αυτό που στη γλώσσα της ερήμου το λέμε:
«Να πεθάνεις από τη δίψα, ενώ οι φοινικιές φαίνονται πια στον ορίζοντα».
»Μια αναζήτηση αρχίζει πάντα με την τύχη του πρωτάρη. Και τελειώνει πάντα με τη δοκιμασία του κατακτητή.Το αγόρι θυμήθηκε μια παλιά παροιμία της χώρας του.
Έλεγε ότι...
η πιο σκοτεινή ώρα ήταν εκείνη πριν από την ανατολή.
Όποιος επεμβαίνει στον Προσωπικό μύθο των άλλων ποτέ δε θα ανακαλύψει τον δικό του.
Καθώς ανηφόριζε έναν αμμόλοφο-και μόνο τότε- η καρδιά του του ψιθύρισε στο αφτί:
«Το νου σου στο σημείο όπου θα κλάψεις. Γιατί σ΄εκείνο το σημείο θα είμαι εγώ και σ΄εκείνο το σημείο θα είναι και ο θησαυρός σου».
Και η ουσία:
Κι όταν επιδιώξεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει όπως επιθυμείς...
Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009
Τι θα πεί λοιπόν φοβάμαι....
Τίποτα δεν έχεις να μου πεις,
πέρασε ακόμα μια βραδιά
είχες πει...
θα έρθεις πάλι να με βρεις,
μα φεύγεις πιο μακριά..
Τι θα πει, λοιπόν, φοβάμαι
θα σου πω αφού ρωτάς...
όση αγάπη κι αν σου έχω
όσο θες με αγαπάς..
Κι έτσι μες τις σκέψεις περπατώ
κι έτσι όπως καμιά δεν απαντά...
γίνομαι μια σκέψη και κατρακυλώ
στο δρόμο σου μπροστά...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
About Me
- Ανεμοσκορπίσματα
- Nikaia, peiraias, Greece
- Στην μέση ενός μικρού σπιτιού που 'χω νοικιάσει το γέλιο ενός μωρού παιδιού με έχει αγκαλιάσει. Τα ζήτησα όλα απ' τη ζωή μου, τα πλήρωσα με τη ψυχή μου να έχει ένα τόπο η καρδια πριν να γεράσει...
